دوم : وَ بَلِّغْ بِايمانى اكْمَل الأيمانِ عامل اصلى توليد كننده رفتار و اخلاق چيست ؟ ذخيره شده‌هاى دوران نطفه و جنين و فرا گرفته‌هاى زمان نوزادى و كودكى ، و آموخته‌هايش از محيط زندگى و كار و . . . هر كدام در شكل‌گيرى اخلاق اثر گزارند ولى از آغاز انعقاد نطفه ، در فطرت و نهادش بذر ايمان هم كاشته شده ، كه هر روز به سوى رشد و تعالى در حركت است و آخرين فيلترى است كه مىتواند تمام انتخاب‌هاى او را در هر موردى ، به ويژه در اخلاق و رفتارش از خود عبور دهد . و در اين جمله نورانى حضرت ، كامل‌ترين مرحله از ايمان را از خدا مىخواهد و اگر چنين باشد همه عوامل حتى [ ژنها ] هم سر تسليم فرود مىآورند ، چون ايمان كامل حقيقت زيباى اخلاق و رفتار و برنامه‌هاى زندگى را برايش نشان مىدهد و انسان را عاشق زيبائىهاى معنوى مىسازد و به همين سبب خواسته‌هاى درونى و بيرونى را كنار مىگذارد و به سوى هدف اصلى خود كه بندگى خداست به راه مىافتد ، و به خاطر همين خاصيت ايمان ، حضرت مىگويد : [ وَ صَحِّحْ بِما عِنْدَكَ يَقينى . . . ؛ و يقين مرا به آن حقايق بسيار زيبائى كه پيش توست سالمش كن و هرچه مرا در اين راه تباه مىكند به قدرت خويش اين موانع را اصلاح فرما ] . در مورد ايمان و يقين نبايد كمترين ترديد پيدا كرد ، چون انسان از اخلاق نادرست و رفتارهاى ناشايسته به خاطر علاقه‌ها و هوسهايش دست بر نمىدارد ولى ايمان ، ظاهر زيبا و آراسته شده آنها را كنار مىزند و باطن آلوده و خبيث و نتيجه خسارت بارشان را به راحتى برايش نشان مىدهد و به طور خودكار علاقه و محبت را از او به اين گونه كارها مىگيرد . به عبارت روشن : ايمان ، انسان را به يك قدرت برتر و بى نظيرى كه هر لحظه با اوست متصل مىكند كه بدون هيچ مانعى ، راه اصلاح و پاكيزگيش را هموار مىسازد .